03e63703

Wolk blz. 18

Sat, 25 Dec 2021 16:19:30 GMT

Wolk i s weer thuis.

Wat is iedereen blij!

Ze geven Wolk een dikke knuffel.

Wolk blz. 17

Sat, 25 Dec 2021 16:19:12 GMT

Wolk is zo geschrokken van het geluid dat hij omhoog vliegt.

'Hoera! Hoera!' roept Wolk.

Wolk blz. 16

Sat, 25 Dec 2021 16:18:50 GMT

BOEHOE! BOEHOE!

Wolk schrikt wakker.

Wolk blz. 15

Sat, 25 Dec 2021 16:18:36 GMT

Wolk valt op het gras in slaap, zo moe is hij van het klimmen.

Wolk blz. 14

Sat, 25 Dec 2021 16:18:14 GMT

...to tdat Wolk bovenin de boom is.

Maar de boom is de klein.

De wolken zijn ook veel te hoog.

Wolk moet huilen.

'Ik wil naar huis' zegt hij.

Wolk blz. 13

Sat, 25 Dec 2021 16:17:49 GMT

Wolk klimt in de boom.

Hij klimt hoger en hoger...

Wolk blz. 12

Sat, 25 Dec 2021 16:17:28 GMT

'Ik ben Poes' zegt de poes, 'en als je naar boven wilt dan moet je in de boom klimmen'.

Weg was Poes.

Wolk blz. 11

Sat, 25 Dec 2021 16:16:58 GMT

'Springen?!' zegt Wolk, 'maar ik heb helemaal geen voeten, en iedereen weet dat je zonder voeten niet kunt springen'.

'Miauw, miaaaauw!' hoort hij ineens.

Wolk blz. 10

Sat, 25 Dec 2021 16:16:37 GMT

'Misschien als je heel hoog springt' zegt het konijn, en hij doet het even voor.

Daarna springt hij weg.

Wolk blz. 9

Sat, 25 Dec 2021 16:16:18 GMT

'Snuf, snuf, snuf, snuf, wie ben jij?' vraagt een konijn

'Ik ben Wolk' zegt Wolk.

'Weet jij hoe ik weer in de lucht kom?'

Wolk blz. 8

Sat, 25 Dec 2021 16:15:52 GMT

Wolk moet huilen.

Hij weet niet hoe hij weer naar boven kan komen.

Wolk blz. 7

Sat, 25 Dec 2021 16:15:21 GMT

'Ik wil weer naar mijn vriendjes' zegt Wolk, 'hoe moet ik nu weer naar boven?'

Wolk blz. 6

Sat, 25 Dec 2021 16:14:47 GMT

BOEM!

Met een klap valt hij op het gras.

Wolk blz. 5

Sat, 25 Dec 2021 16:14:21 GMT

O jee, door de duw valt Wolk naar beneden.

Wolk blz. 4

Sat, 25 Dec 2021 16:14:03 GMT

Plot seling krijgt Wolk een duw.

'Auw!' roept hij.

Wolk blz. 3

Sat, 25 Dec 2021 16:13:23 GMT

Wolk en zijn vriendjes spelen krijgertje.

Wolk vliegt weg, zo hard als hij kan.

Wolk blz. 2

Sat, 25 Dec 2021 16:12:51 GMT

Wolk woont in de lucht, tussen allemaal andere wolken.

Wolk

Sat, 25 Dec 2021 16:12:29 GMT

Kerstverhaal -Eenzaamheid in de Herberg

Tue, 21 Dec 2021 17:16:16 GMT

Eenzaamheid in de herberg - door Rosemarijn Mulder

Er stond iemand voor de deur, hij belde niet aan maar ik zag een grove schim door het raam van mat glas. We zouden net gaan eten, de herberg rook naar stamppot.

Ik deed de deur open. Gebogen rug, dikke jas, capuchon over zijn hoofd, zonnebril, naar beneden kijkend. De man wiegde subtiel wat heen een weer alsof hij zenuwachtig was. Ik wist dat het de eenzaamheid moest zijn.

Ik wilde hem eigenlijk niet binnenlaten. Het was juist zo gezellig hier in de herberg. Maar het was koud en je kunt iemand toch zomaar niet in de kou laten staan? De eenzaamheid wilde duidelijk naar binnen, maar omdat ik niet wist wat ik moest doen zei ik dat hij bij de deur moest blijven wachten tot ik een plek voor hem had gevonden.

Dat deed hij.

Ik schoof aan bij wat stamgasten die erg onder de indruk leken van zijn hele verschijning. ‘Hij ziet er zielig uit, het lijkt wel op een teleurgestelde kunstenaar’ zei iemand. De jongste, nog een kind zei: ‘ik heb liever dat ie weg gaat want ik vind em een beetje eng’. Waarop de oudste een arm om het kind heen sloeg en zei dat we misschien het beste een nest voor hem konden maken. Buiten zou er immers ook niet veel van hem terecht komen.

Een nest maken voor de eenzaamheid hoe zou zo’n nest er eigenlijk uit zien vroeg ik me af. Wat zou hij willen? Hij spreekt immers niet? Ik besloot daarom een inschatting te maken van zijn behoeften.

Hij wil vast een plek om te zitten want als je de eenzaamheid zelf bent dan moet je ook heel, heel moe zijn. En die zonnebril... Laat ik het licht wat dempen en een kaars op de tafel zetten. Ik vertelde iedereen dat ze vooral vriendelijk moesten zijn ook al was ie een beetje apart. De oudste knikte instemmend, ja zo was het nest wel goed.

‘Komt u maar verder’ zei ik tegen de eenzaamheid, ik heb een goede plek voor u gevonden. Ik gaf hem een tafeltje voor zichzelf in een hoekje bij de muur waar hij lekker in zn eentje kon zitten. De kaars op tafel was aangestoken.

Daar leek hij wel op zn gemak.

Hij zag er hongerig uit en we hadden de stevige stamppot net op tafel staan. Ik zag dat hij over het randje van zijn zonnebril naar ons keek. Iemand bood aan hem een bordje te brengen.

Met het bord eenmaal voor zich kromde zijn gebogen rug nog meer. Hij begon gulzig en zonder manieren te eten en toen het op was at hij nog een bord. Wij negeerden de vreemdheid en ook de stank, hij had zich duidelijk al een tijdje niet gewassen. De geur werd geleidelijk door ons opgemerkt en begon te overheersen maar niemand gaf een krimp.

We besloten ons te richten op andere zaken, zo werd er muziek gemaakt en een lied gezongen. Er was koffie na. De jongste had nog een dansje ingestudeerd waar we allemaal van genoten. We vergaten de eenzaamheid.

Ik keek naar de hoek waar ik een nest voor hem had gemaakt. Hij had zn jas uitgetrokken en wenkte mij om te komen.

Toen ik dichterbij kwam zag ik dat de eenzaamheid eigenlijk geen man was. De zonnebril ging af. Ze keek me aan en het was alsof ik in de spiegel keek van mijn ware ik. Ik werd blij want ik zag oceanen vol mogelijkheden en ik werd bevangen door een tedere liefde voor al wat leeft. Ik barstte in lachen uit.

‘Hij is helemaal geen man!’ riep ik hard door de herberg. Waarop iedereen nog eens goed keek en ook zichzelf kon zien. We lijken eigenlijk best op elkaar. Het kind kwam bij me en zei: ‘wat zijn we mooi hè?’

PIL Nawoord

Sun, 19 Dec 2021 18:51:47 GMT

(van nog steeds tien jaar geleden)

Dit verhaal heeft een blij einde, ik ben gelukkiger dan voor de pil. Al is het een mooi resultaat en zou ik niet terug willen naar de tijd voor de pil, toch is dit mooie einde van een periode het begin van een andere. Een periode met verschillende nieuwe uitdagingen.

Ik schrijf ergens dat ik me verveel en dat ik meer prikkels nodig heb. De manier waarop ik mijn leven heb ingedeeld om te kunnen overleven (ik ben veel in het inloophuis en zit veel in de kerk) is niet meer voldoende. Ik heb meer verantwoordelijkheid, meer uitdaging nodig. Dat vraagt om concrete actie en om discipline om nieuwe dingen op te zetten en vol te houden. Maar het vraagt er ook om dat ik dan weet wat ik zou moeten gaan doen, dat is nog geen makkelijke vraag. Het is duidelijk dat als ik mijn weekindeling laat zoals het is dat ik daar niet gelukkig van word. Ik moet iets veranderen.

Ook vraag ik me af of ik zonder deze medicijnen zou kunnen. Het voelt zo normaal zoals ik ben nu, het is toch gek om iets te slikken om zo te kunnen zijn. Ben ik echt Rosemarijn mede mogelijk gemaakt door de pil? Ik hoor een stem in mijn hoofd die er gewoon van de ene op de andere dag mee wil stoppen. Dat is niet verstandig natuurlijk, maar die bijwerkingen zijn zo naar dat ik het wel snap.

Er zijn veel mensen die in hun eentje thuis zitten, die niet uit hun huis durven maar er in niet gelukkig zijn. Er zijn veel mensen vol met kwaliteiten wier leven vergald wordt door een ontbrekend stofje, of niet op-en-top-functionerende hersencellen. Er zijn veel mensen die door medemensen worden aangesproken die denken dat zijzelf daar schuld aan hebben terwijl het misschien wel de hersenen zijn die het leven verstieren! Mijn openheid in dit boek over dit onderwerp is mijn cadeau aan die mensen. Ik hoop dat ook zij de weg kunnen vinden naar de pil die ik heb. Dat kleine stofje in dat kleine dingetje waarzonder ik niet mezelf kan zijn.

NaNawoord (van nu)

Deze periode in mijn leven is belangrijk geweest, het heeft echt een omslag veroorzaakt! Inmiddels ben ik gestopt met dit specifiek medicijn omdat een nadeel was dat ik mijn creativiteit verloor, een eigenschap die voor mij heel belangrijk is. Gelukkig had de psychiater die nog een alternatief, zonder bijwerkingen van zwaarder worden, verlies van creativiteit of een plotselinge dood. Een tijd terug heb ik eens geprobeerd te halveren met dat middel (ik wilde toch weer eens weten wie ik was zonder), nou daar ben ik van genezen. Zonder deze pil gaat het me niet lukken het leven aan te kunnen. Het is gewoon heel vreemd dat ik alleen mezelf kan zijn met een medicijn maar als het zo is dan neem ik hem maar. Het is fijn dat ze er zijn dit soort pillen.

PIL blz. 29

Sun, 19 Dec 2021 18:51:45 GMT

Het is herfst en daardoor vroeg donker, ik doe de gordijnen dicht en steek een kaars aan. Mijn breiwerk ligt op de bank, het wordt een kussenomtrek.

'Beste neuronen, we verschijnen nauwelijks meer ergens onaan gepast en we zeggen ook meestal hallo en doei, iets dat door onze medemensen erg gewaardeerd wordt. We dragen vaker jurken en we zijn gelijkmoediger van binnen. Onze zorgzaamheid en ons geduld wordt nu zichtbaar. Die kwaliteiten waren er altijd al wel, andere mensen konden ze alleen niet zien. Onze buik is nu rond, de weegschaal laat ons weten dat we inderdaad zwaarder zijn geworden, maar wat maakt het uit, we zijn gelukkiger.'

PIL blz. 28

Sun, 19 Dec 2021 18:51:43 GMT

Ik drink een kop koffie, dat stilt de honger wat. Het tafeltje waar ik aan zit ligt vol met lekkers, ik neem er één maar blijf er verder af. Het is niet langer voldoende voor mij om alleen maar wat te zitten en rond te kijken. Ook merkte ik onlangs dat het inloophuis waar ik meerdere malen per week te gast ben me verveelt. Eerst zat ik er hele middagen, nu loop ik binnen voor een kop koffie en ga meteen weer weg. Ik wil meer prikkels. Het is tijd dat ik andere tijdsbestedingen zoek.

Ik ben steeds meer wie ik altijd al was maar niet kon zijn.

PIL blz. 27

Sun, 19 Dec 2021 18:51:42 GMT

De pillen liggen elke dag geduldig op het keukenkastje op me te wachten. Elke avond neem ik ze zonder veel na te denken in. De bijsluiter ligt er naast, ik pak hem er nog eens bij. Er staan nogal wat bijwerkingen in. Zo staat er in de lijst: 'plotselinge onverklaarbare dood'... En verder dat je als het ernstig wordt een arts moet raadplegen! Ik zie mezelf al in gedac hten uit de dood opstaan om te melden: 'Hé dokter! Ik heb helaas last van een plotselinge onverklaarbare dood!'.

Ik wil niet meer dood, bedenk ik me, ik wil verder leven zoals het nu gaat.

PIL blz. 26

Sun, 19 Dec 2021 18:51:41 GMT

Ik dacht dat ik veel discipline had en ik was er van tevoren overtuigd dat ik wel opgewassen was tegen de verleiding van lekker maar te veel, te vet en te zoet eten. Mijn zelfbeeld moet nu worden bijgeschaafd, ik kom er op terug. Ik ben gedisciplineerd maar niet liefdeloos streng tegen mezelf. Een paar keer nee zeggen gaat nog maar de hele dag door, daar word ik niet gelukkiger van.

Ondertussen blijf ik sporten twee a drie keer per week. Al word ik al ietsje dikker, ik doe het toch maar gewoon. Ik wil niet bezig zijn met afvallen maar met gezond leven! Maar wanneer ik op de loopband sta en ik zie mijn bolle buik dan is het toch frustrerend. Gedachten als: 'het heeft toch geen zin' en 'waar doe ik het voor' flitsten door mijn hoofd. M ijn begrip voor dikke mensen is verdubbeld.

PIL blz. 25

Sun, 19 Dec 2021 18:51:39 GMT

De dosis medicatie was een paar dagen geleden weer omhoog gegaan ik schrok er van want al had ik eerder last van honger, dit was totaal anders, ik kon het niet beheersen, de drang om alles dat los en vast zat op te eten leek sterker dan mijn wilskracht. Ik s chrok zo van dit hongergevoel dat in overleg met de psych, de dosis meteen weer naar beneden is bijgesteld. Alleen... toen kwamen de psychische klachten terug.

De lagere dosis werkte niet goed meer. Na wat wikken en wegen heb ik besloten toch die hoge dosis maar te gaan nemen. Misschien moet ik met het continue zin hebben in chocola en drop, en dus met het ongemerkt ietsje dikker worden leren leven. Ik weet dat ik meer eet dan voorheen, in mijn beleving zitten mijn broeken allemaal een stuk strakker nu. Rotpil!

PIL blz. 24

Sun, 19 Dec 2021 18:51:38 GMT

O wat heb ik zin in drop! Ik doorzoek mijn huis op lekkers terwijl ik weet dat er niets in de kasten ligt. Mijn lijf schreeuwt al een paar weken bijna onafgebroken om ongezonde dingen. De nood is zo hoog dat ik er soms naar vraag als ik ergens op bezoek ben.

Zelf koop ik het niet want ik eet zo een hele zak leeg.

PIL blz. 23

Sun, 19 Dec 2021 18:51:37 GMT

Ik vertrouw nu ineens dit grote bad niet meer, en de mensen om me heen ook niet. De sfeer wordt grimmig. Ik draai me om en ga weer gewoon zitten, dan kan ik iedereen in de gaten houden dat is wel zo veilig. Maar dan bedenk ik me dat ik het zo lekker vond om achterover te liggen in het bad met het kabbelende water. Je laat je zo'n prettige ervaring door één zo'n engerd uit het verleden toch niet voor de rest van je leven afpakken! Ik weet heus wel dat er ook nu nog mensen zijn die iets dergelijks zouden kunnen doen. In gedachten zie ik alle mogelijke scenario's al voorbij flitsen.

Toch besluit ik om al die beelden te vervangen voor beelden waarin ik geniet van de rust van het water. Ik kies er voor om vertrouwen te hebben. Ik gun mezelf vertrouwen, ook al weet ik niet wat die 'monsters van kerels' om me heen gaan doen. Het maakt me ook niet uit, ik geef me over aan de mogelijkheid dat er iets gebeurt dat ik niet wil. Ik ontspan me en geniet.

PIL blz. 22

Sun, 19 Dec 2021 18:51:36 GMT

Ik besluit het grote ronde bad in te gaan. Mijn hielen sla ik over de rand waardoor mijn hele lijf op het water drijft, ik sluit mijn ogen. De lucht in mijn longen gaat er in en er weer uit. Daardoor ontstaat er een wiegend ritme: bij de inademing drijf ik hoger en hoger op het water en bij de uitademing zak ik verder naar beneden. Mijn ogen en mijn mond zijn al onder water dus ik moet wel uitkijken dat het water niet mijn neus in stroomt. Als ik me voldoende ontspan dan gaat het net goed. Maar dan ineens schrik ik op!

Er dringt zich een man aan me op uit mijn kindertijd. Ik was in een golfslagbad en hij vond het leuk om elke keer bij hoog water mij aan de voeten naar beneden te trekken de diepte in, met als gevolg dat i k water in mijn keel kreeg en bijna stikte.

PIL blz. 21

Sun, 19 Dec 2021 18:51:35 GMT

In de sauna is het heerlijk. De zon schijn fel, ik neem het er van. Ik smeer me goed in en ga op een bank in de zon liggen. Mijn vriendin ligt naast me en leest een boek. Ik heb niets mee want ik houd niet van lezen. Ik frunnik wat aan mijn badjas en kijk rond op het veld, er is iets veranderd maar wat... Ineens weet ik het: ik verveel me! Mijn hoofd is leeg, er zijn geen gedachten. Voorheen waren er altijd problemen waar ik aan dacht en gevoelens en waarnemingen die me stoorden in mijn rust maar nu is er niets, en nu weet ik dus niet wat ik zonder dat alles moet doen.

Ik bedenk me dat ik wellicht iets constructiefs kan doen in mijn hoofd, nadenken bijvoorbeeld over de verspreiding van dit boek. Wie weet als dit zo doorgaat dat er nog iets concreets uit mijn handen komt!

PIL blz. 20

Sun, 19 Dec 2021 18:51:34 GMT

Toch kan ik me goed voorstellen dat je er dik van wordt. Elke dag honger hebben is heus niet makkelijk. Het is een hoge prijs die je moet betalen voor een beetje normaalheid.

Ik zit op de bank op mijn vriendin te wachten, we gaan straks samen naar de sauna. Af en toe kijk ik door het raam naar buiten of ze er al aan komt. Op straat loopt een hele dikke man. Waarom hij zo dik is weet ik niet. Het kan zijn dat hij er heel tevreden mee is, dat is dan prima. Maar misschien slikt hij ook pillen net als ik. Missc hien voert hij ook wel dagelijks strijd tegen de honger. Misschien is hij wel al vijf kilo afgevallen met veel moeite maar zie je daar niets van vanwege zijn omvang. Misschien is hij moe gestreden en is het stillen van de honger het enige dat hij nog voor zichzelf denkt te kunnen doen. Misschien is hij erg eenzaam, precies zoals ik soms.

PIL blz. 19

Sun, 19 Dec 2021 18:51:32 GMT

Mn koelkast is nu heel vol. Er liggen tomaten in en gember, kersen en appels en kaas, en allerlei dingen die er normaal niet in lagen. Ik heb nu honger, zelfs soms als ik net heb gegeten! Mijn nieuwe interesse in eten zorgt er voor dat ik moeite doe om goed en lekker te koken. Met mijn blender maak ik smoothies van allerlei vruchten.

Er komen zelfs regelmatig mensen op bezoek die een hapje mee-eten! Ik heb er veel plezier van en vind ook al die mensen in mijn huis prima. De psych heeft me nu al een paar keer gewaarschuwd voor deze bijwerking van deze pil. Ach, zolang ik in een vast ritme de goede dingen blijf eten denk ik maar. En zolang dat ene jurkje nog past...

PIL blz. 18

Sun, 19 Dec 2021 18:51:31 GMT

Toen mijn konijntje jong was werd hij seksueel actief. Daarom zette ik hem steeds op een groene zachte bol wol zodat hij kon doen wat hij volgens zijn lijfje moest doen. Na de castratie lag hij eerst nog wat suf in zijn hokje, maar al gauw was hij sterk genoeg om er zelf uit te springen. Toen hij de groene bol zag sprong hij er als een gewoonte meteen op om weer te doen wat hij altijd deed. Maar na twee keer gewipt te hebben zag ik heel kort zijn v erwarring. Zo zonder zijn balletjes zag de wereld er heel anders uit.

Als mijn lijf mij vertelt dat ik achtervolgd word dan reageer ik daar fysiek en emotioneel op, ik word boos of achterdochtig. Voordat ik een pil slikte had ik veel meer van dat soort emoties. Ik was gewend om nee te zeggen tegen sociale activiteiten en uit gewoonte hield ik me op afstand van andere mensen. Nu met medicatie ziet de wereld er heel anders uit en leer ik me op een nieuwe manier te gedragen. De angstprikkel is zwakker waardoor de wereld veiliger voor me is. Mn konijn gecastreerd, ik aan de pillen. Hij rustig, ik rustig.

PIL blz. 17

Sun, 19 Dec 2021 18:51:30 GMT

Omdat ik nu na twee maanden toch heel blij ben met de duidelijke veranderingen in mijn leven, heb ik in één van mijn kamers een waslijn gespannen. De lege pillenstrips heb ik daar bij wijze van slingers aan opgehangen. Als ik binnenkom dan voel ik me dankbaar voor het leven d at ik eindelijk heb gekregen, het verschil is duidelijk, er is echt iets te vieren! Ik zorg wel dat er niemand in die kamer komt. De mensen zouden kunnen denken dat ik gek ben.

Dit onderwerp is vaak moeilijk te bespreken met de mensen om me heen. Zelfs vrienden van wie ik het niet verwacht bagatelliseren het deel in mij dat diep lijdt aan wanen en sociale angsten. Ze komen met 'oplossingen'. Het lijkt maar niet door te dringen dat dit iets is dat je niet met vervangende gedachten kunt bestrijden, met de beste wil in de wereld kan ik de chemie in mijn hersenen niet veranderen. Dit continue onbegrip maakt dat ik meer en meer mijn mond houd, en dat maakt dat men mij minder en minder begrijpt. Alleen de professionals lijken oog te hebben voor de ernst ervan, daardoor ben ik van hen afhankelijk voor steun. Eigenlijk wil ik dat niet zo maar ja, zonder pil en dus zonder psychiater kan ik me geen leven meer voorstellen, hoe moet dat nu?

PIL blz. 16

Sun, 19 Dec 2021 18:51:29 GMT

Ik ben zo niet, ik kan zo niet zijn, ik weet hoe het is om van mijn medemensen te houden, liefde te voelen ook voor onbekenden, puur omdat het een ander mens is. Toch blijk ik voor een deel wel zo te zijn. Wie zijn die allesbepalende neuronen? Wie ben ik eigenlijk zonder hen?

'Beste neuronen, de dendrieten hebben de afgelopen tijd goed hun best gedaan met het overd ragen van de juiste stofjes, het gaat echt al een stuk beter! Om jullie nog meer te ondersteunen hebben de psych en ik besloten om de dosis van de werkzame stof te verdubbelen. Ik zal goed voor jullie zorgen, de dendrieten zullen blij zijn!'

PIL blz. 15

Sun, 19 Dec 2021 18:51:25 GMT

Ik slik nu al een tijd dezelfde dosis. Ik ben wat teleurgesteld want het effect is niet wat het eerder was, het gaat weer op en neer met mijn stemming en ik slaap weer slecht. Het lijkt er op dat ik aan deze dosis gewend ben geraakt. Toen ik laatst in de stad was voelden mijn medemensen aan als torren in een mesthoop. Ik werd gevol gd door de mensen achter mij, en de mensen voor mij liepen expres in de weg..., ze maakten me allemaal boos!

De afstand tussen hen en mij was onaangenaam, en ik kon hun nabijh eid ook niet verdragen.

PIL blz. 14

Sun, 19 Dec 2021 18:51:24 GMT

Een maand of wat geleden was ik op de fiets in de stad, ineens wist ik niet meer waar ik was, waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe moest. Terwijl ik de straatjes allemaal echt goed ken! Toen ineens bevond ik me in een andere stad en was ik niet meer in mijn eigen woonplaats. Ik fietste een stukje door en toen was ik weer terug!

Als je maar lang genoeg doorfietst kom je vanzelf een keer thuis.

PIL blz. 13

Sun, 19 Dec 2021 18:51:23 GMT

Ik vergeet steeds welk station ik moet hebben en als ik het weer weet dan ben ik bang dat we er misschien al voorbij zijn. Mijn telefoon heeft gelukkig GPS, ik check waar we zitten. Als we er zijn stap ik uit. De bus is niet ver weg, ik stap in. De bushaltes flitsten snel achter elkaar voorbij. Omdat het zo snel gaat kan ik makkelijk de juiste halte missen, waardoor ik te vroeg of te laat uitstap. Dit geeft steeds veel stress, gelukkig gaat het deze keer goed.

Het zijn waarschijnlijk de pillen die maken dat ik e r rustiger onder ben, want mocht het zo zijn dat ik in Frankrijk uit zou komen, of ergens in Duitsland, of veel te laat zou verschijnen op een afspraak wat tegenwoordig regelmatig gebeurt, dan is dat maar zo, denk ik dan. 'Geen kind overboord!' hoor ik mijn moeder zeggen. 'geen kind overboord!' herhaal ik in mezelf, 'geen kind overboord!'.

PIL blz. 12

Sun, 19 Dec 2021 18:51:22 GMT

De volgende ervaring kent iedereen die wel eens met het openbaar vervoer reist. Je zit in een trein die stilstaat. Als je uit het raam kijkt staat er vlak naast je een andere trein te wachten. Dan ineens gaat jouw trein rijden, maar na een paar seconden kom je er achter dat je nog steeds stil staat, wat een illusie! Het is de trein naast je die vertrekt. Snel corrigeer je dan je ervaring, je bent dus nog niet vertrokken, je wacht nog...

Plots voel je de trein bewegen, nu vertrek je echt!

PIL blz. 11

Sun, 19 Dec 2021 18:51:21 GMT

Het is mooi weer dus ik ga op een terras zitten, daar zie ik ineens een poes. Het is een hele mooie met lange grijze haren. Ik strek mijn arm uit om haar aan te halen. Ze ziet er lief uit, het is een jong ding nog. Maar dan ineens is ze verdwenen. Ik vraag om me heen aan de andere mensen op het terras of ze haar hebben gezien net, maar ik ben de enige, de uitbater weet ook van niets. 'Een langharige grijze kat? Nee, nooit gezien hier!' Ze volgt me als ik opsta om naar huis te gaan. Ik zie haar niet meer, maar ze is er nog wel. De pil zorgt er duidelijk niet voor dat al mijn psychosen verdwijnen, deze is toch best leuk vind ik zelf.

Volgens de psychiaters maak ik deze we reld met poes zelf. Dat moet dan ergens in mijn hoofd gebeuren. Het is moeilijk te geloven want ze was behoorlijk echt toen ik haar zag! Bovendien weet niemand toch zeker wat echt en niet echt is?

PIL blz. 10

Sun, 19 Dec 2021 18:51:17 GMT

Ik kijk naar buiten, de zon schijnt. Dan ga ik de stad in om de verklede mensen te zien. De wind waait zachtjes, ze laat me weten dat het goed is dat ik er weer eens op uit ga. In de stad zijn minitheatervoorstellingen op het plein zo tussen de mensen in. Het is wel wat druk, ik houd afstand maar van ver kan ik het zien. Dan is er een verklede man ineens dichtbij. Maar ik schrik niet, ik vind het grappig. Ik merk op dat ik het grappig vind en bedenk me dat dit dus de bedoeling is van deze shows! Dat het leuk is en dat er daarom zoveel mensen naar de stad gaan. Het is zo logisch maar ik had het nooit begrepen. Verklede mensen waren voor mij echt, ze waren zo echt dat ik ze te eng vond. Maar ik zei daar nooit veel over want de mensen zouden kunnen denken dat ik gek ben.

Ik bleef weg. Waardoor niemand me zag.

PIL blz. 9

Sun, 19 Dec 2021 18:51:16 GMT

Ik heb mijzelf vaak afgevraagd wanneer ik nu eens NORMAAL kon zijn, GEWOON altijd de mensen gedag zeggen als ik binnenkom en als ik weg ga. Ik heb mezelf vaak op mijn kop gegeven als ik me niet genoeg naar andermans maatstaf kon aanpassen. Nee, een sjaal draag je om je nek, niet om je buik, dat weet je toch! Al weet niemand precies waarom dat is. Weer overleven op een opleiding. Weer weggepest van een baan.

Weer in mijn huisje schuilen met de gordijnen half dicht zodat ik niet kon worden neergeschoten.

PIL blz. 8

Sun, 19 Dec 2021 18:51:15 GMT

I k kon me ook geen andere wereld voor stellen dan de wereld die ik altijd gezien had, een wereld die tegen mij was daar was ik aan gewend. Doorgaans keek ik vanachter mijn zonnebril, die me als goede vriend nog enigszins tegen alle aanvallen beschermde, de wereld in.

De week die volgde was een feest! Ik sliep uren achter elkaar door, liep zingend over straat zo vrij als ik was. De mensen dachten misschien wel dat ik gek was maar ik was zo blij dat het me niet uit maakte. Ik ging uitgebreid op een bankje aan de IJssel zitten zonder angst voor mijn medemensen. Winkel in en winkel uit, bij vrienden langs die ik al een tijd niet had gezien, geen starende ogen op mij gericht, geen gepraat achter mijn rug. De zonnebril die ik vaak droeg ging meer en meer af en nu vergeet ik hem zelfs van huis mee te nemen, ik mis hem niet.

PIL blz. 7

Sun, 19 Dec 2021 18:51:14 GMT

De pil kwam. Een klein ding is het en dan nog kleiner. Want het omhulsel doet er niet toe, het gaat om de kern binnenin legde de psych me uit. Binnen 10 minuten stond ik weer op straat en ben met het recept in de hand het doosje gaan halen. Onderweg kreeg ik bedenkingen: zou het een placebo zijn, zou ze me voor de gek houden? Zo'n klein ding kan toch nooit wat doen...ik zie me de volgende week al terug komen dan zeg ik stralend dat d e pillen werken en dan roept zij vast lachend dat het een neppil was!

Toch ben ik ze maar gaan nemen die week. Wel heb ik nog even gedacht dat het eigenlijk heel raar is om een pil in te nemen tegen hoe ik me voel, want nu ik dus pillen ga slikken tegen hoe ik me voel, is het dan dus ziek om te zijn zoals ik ben? Ik ben namelijk met al mijn psychische eigenaardigheden ook een erg tevreden mens en zou voor geen goud willen ruilen met een ander. Maar ik heb die gedachte laten varen, dat antwoord ga ik toch niet vinden al zou het er toe doen.

PIL blz. 6

Sun, 19 Dec 2021 18:51:11 GMT

Het jaar dat volgde was geen goed jaar, ik liep als een zombie rond op straat en ik zat uren in de grote kerk alleen maar te zitten en te bidden, ik at slecht. De mensen moeten zeker ged acht hebben dat ik gek was, maar het interesseerde me op het diepste dieptepunt niet meer want ik was aan het overleven. Toen ik voor de zoveelste keer aan het opklimmen was, werden mijn gedachten helder. Op dat moment kwam het besluit: ik wil de pil!

PIL blz. 5

Sun, 19 Dec 2021 18:51:10 GMT

Daar had ik nooit over nagedacht, misschien geloofde ik ergens diep van binnen nog dat ik me aanstelde, medicijnen, dokter, gaat dat wel helpen dan? Zou ik dan toch zelf geen schuld hebben?

H et nadeel van al die zelfhulpboeken en therapieën is dat je gaat geloven dat je alles zelf in de hand hebt. Dat als het nu nog niet goed met je gaat dat je dan dat ene boek nog niet hebt toegepast, of dat andere ... je wordt medeplichtig gemaakt terwijl je misschien niet medeplichtig bent, ja je lijf wel maar jij niet!

PIL blz. 4

Sun, 19 Dec 2021 18:51:07 GMT

Ergens vorig jaar, het was zomer, nam iemand me ineens heel serieus. Ik schrok er van want zo serieus voelde ik me doorgaans niet genomen! Zij zag de oorzaak van mijn instabiliteit niet in mijn gebrekkige wil, of te weinig zelfinzicht, sterker nog: ze vond het bewonderenswaardig hoe goed het gezien de omstandigheden met me ging, dat raakte me diep. Ik deed zo veel moeite en zij had zonder veel uitleg mijn worsteling gezien. Al mijn symptomen aanhorende, zei ze dat ik een serieus probleem had, dat ik naar een dokter moest gaan voor hulp.

Z e vroeg me of ik al eens aan medicijnen had gedacht.

PIL blz. 3

Sun, 19 Dec 2021 18:51:06 GMT

Dan zou ik vrij kunnen uitvliegen de wereld in, mijn leven vorm kunnen geven, eindelijk mezelf zijn, ik zou dan kunnen doen wat ik wilde en de mensen om mij heen zouden mij kunnen leren kennen zoals ik echt ben, niet het slappe aftreksel van nu, dan zou het leven eindelijk rechtvaardig zijn omdat ik er dan ook mag zijn, omdat ik er BEN.

Het is niet dat ik dood wilde maar meer dat ik niet zo wilde leven.

PIL blz. 2

Sun, 19 Dec 2021 18:51:05 GMT

Het moet al een tijd geleden geweest zijn dat ik zo in mijn eentje op pad was. En dan ook nog naar een vreemde winkel met vreemde mensen. Het was opvallend dat ik zo onopvallend binnen kon komen, me in een hoekje, half tegen de muur, half aan de tafel kon wurmen om mijn breiwerkje te starten. Niemand keek me raar aan en ik merkte de rust op die het me gaf. Van de interactie met mijn neuron heeft niemand iets gemerkt.

Ik slik sinds kort een pil. Het heeft jaren geduurd van ups en downs van therapie in en therapie uit, van opleiding in en uit en diploma's halen maar in het werken niet slagen..., jaren van niet-relaties en ontbrekende vrienden van ver komend soms en weer terug van vallen en opstaan en vooral van willen staan. Ja, jaren heeft het geduurd voor ik zover was. 'Wanneer houdt het nou eens op?' heb ik gedacht. Op het laatst was ik er van overtuigd geraakt dat het antwoord: DE DOOD moest zijn. Alleen dan zou dit stoppen dacht ik. Als ik zou kunnen sterven aan mijn hersenen dan zou mijn band met die hinderlijke neuronen verbroken zijn.

PIL blz. 1

Sun, 19 Dec 2021 18:51:03 GMT

Er gaat toch verschrikkelijk veel goed in de wereld. Dat is best een wonder als je beseft dat als er maar een klein stofje ergens in je hoofd ontbreekt, de gevolgen dan niet te overzien zijn. Mensen zouden dan om niets ruzie krijgen, of ze zien dingen die andere mensen niet zien. We accepteren dat er van alles in ons hoofd gaande is waar we zelf geen weet van hebben. Het ene hoofd is ook het andere niet. Je zou alle niet-op-en-top-functionerende hersencellen wel eens willen ondervragen en vervolgens bemoedigend toespreken. Zo van: 'waar mankeert het nou toch aan joh', en 'kop op, je kunt het best!' en dat laatste dan honderd miljard keer of zoiets want er zijn er nogal veel van en je gunt toch elke hardwerkende cel een compliment.

Laatst heb ik tijdens een maffe workshop in de breiwinkel een neuron gebreid. Om zo'n ding voor me te zien met al z'n tentakels was bijna therapeutisch. Een klein gespre kje hebben we wel gevoerd maar niet hardop natuurlijk. De mensen zouden kunnen denken dat ik gek ben.

PIL - geschreven ongeveer 10 jaar geleden...

Sun, 19 Dec 2021 18:50:58 GMT

Door Rosemarijn Mulder

03e63703

Wolk blz. 18

Wolk i s weer thuis.

Wat is iedereen blij!

Ze geven Wolk een dikke knuffel.

Wolk blz. 17

Wolk is zo geschrokken van het geluid dat hij omhoog vliegt.

'Hoera! Hoera!' roept Wolk.

Wolk blz. 16

BOEHOE! BOEHOE!

Wolk schrikt wakker.

Wolk blz. 15

Wolk valt op het gras in slaap, zo moe is hij van het klimmen. ﻿

Wolk blz. 14

...to tdat Wolk bovenin de boom is.

Maar de boom is de klein.

De wolken zijn ook veel te hoog.

Wolk moet huilen.

'Ik wil naar huis' zegt hij.

Wolk blz. 13

Wolk klimt in de boom.

Hij klimt hoger en hoger...

Wolk blz. 12

'Ik ben Poes' zegt de poes, 'en als je naar boven wilt dan moet je in de boom klimmen'.

Weg was Poes.

Wolk blz. 11

'Springen?!' zegt Wolk, 'maar ik heb helemaal geen voeten, en iedereen weet dat je zonder voeten niet kunt springen'.

'Miauw, miaaaauw!' hoort hij ineens.

Wolk blz. 10

'Misschien als je heel hoog springt' zegt het konijn, en hij doet het even voor.

Daarna springt hij weg.

Wolk blz. 9

'Snuf, snuf, snuf, snuf, wie ben jij?' vraagt een konijn

'Ik ben Wolk' zegt Wolk.

'Weet jij hoe ik weer in de lucht kom?'

Wolk blz. 8

Wolk moet huilen.

Hij weet niet hoe hij weer naar boven kan komen.

Wolk blz. 7

'Ik wil weer naar mijn vriendjes' zegt Wolk, 'hoe moet ik nu weer naar boven?' ﻿

Wolk blz. 6

BOEM!

Met een klap valt hij op het gras.

Wolk blz. 5

O jee, door de duw valt Wolk naar beneden. ﻿

Wolk blz. 4

Plot seling krijgt Wolk een duw.

'Auw!' roept hij.

Wolk blz. 3

Wolk en zijn vriendjes spelen krijgertje.

﻿ Wolk vliegt weg, zo hard als hij kan.

Wolk blz. 2

Wolk woont in de lucht, tussen allemaal andere wolken.

Wolk

Kerstverhaal -Eenzaamheid in de Herberg

Eenzaamheid in de herberg - door Rosemarijn Mulder

PIL Nawoord

PIL blz. 29

PIL blz. 28

PIL blz. 27

PIL blz. 26

PIL blz. 25

PIL blz. 24

PIL blz. 23

PIL blz. 22

PIL blz. 21

PIL blz. 20

PIL blz. 19

PIL blz. 18

PIL blz. 17

PIL blz. 16

PIL blz. 15

PIL blz. 14

PIL blz. 13

PIL blz. 12

PIL blz. 11

PIL blz. 10

PIL blz. 9

PIL blz. 8

PIL blz. 7

Wolk valt op het gras in slaap, zo moe is hij van het klimmen.

'Ik wil weer naar mijn vriendjes' zegt Wolk, 'hoe moet ik nu weer naar boven?'

O jee, door de duw valt Wolk naar beneden.

Wolk vliegt weg, zo hard als hij kan.